26 Şubat 2011 Cumartesi
Bilmiyorum ki..
Offf...Pazar Pazar işe gelmek..Oğlumu evde bırakmak..Ağlıyordu..Ağladım..İçim sızlıyor..Evde, onun yanında kalmak istiyorum..Neden ağladığını anlamak, onu avutmak istiyorum..Ama yine onun için burdayım ben.. Daha iyi bir hayatı olsun diye..Yoksa onun için daha iyi hayat benim yanında olmam mı..Bil-mi-yo-rum....Kalbim acıyor işte!
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Dönmemei bekleyen hazır bir işim yok.Ama eninde sonunda işe döneceğim.Çünkü ben de daha bir hayatı olsun istiyorum.Ama onu bırakmayı hiççç istemiyorum.Şimdi ya çalışsaydım diye çok soruyorum kendime.Çalışan annenin vicdanı her daim kanar bunun çözümü tamamen yok bence.
YanıtlaSilAma olumlu olup bebeğine bunları yansıtman gerek.Ne kadar küçük olsa da anlar.
Canını sıkma,sıkıntıların sonu her zaman aydınlıktır.
Sevgiler..
Şu an bana konuşmak kolay tabi.Sabırlı ol,önemli olan onunla olan iletişimin.
Zorlamadan gittiği yere kadar bak bakalım nasıl olacak
bir ay öncesine kadar benimde geri dönecek bi işim yoktu ve bende aynı soruyu soruyordum kendime.işe ilk başladığım günler benim için, kendim için, müthiş iyiydi ama işte sonra..bi sonra var. artık o sızı hiç bitmeycek. günde bir, en fazla iki saat onunla olmak bana hep acı verecek. onun ilklerini yaşayamamak üzücü olacak ama biliyorum ki böylesi benim küçük ailem için çok daha iyi. bununla yaşamaı öğreneceğim. en kötüsü arkamdan ağlamayı öğrendiği zaman olacak. o da geçecek. her şeye alıştığımız gibi bunlara da alışacağız işte. neymiş önemli olan? kaliteli zaman geçirmek di mi ama :D
YanıtlaSilumarım bi an önce bi işin olur..